już nie napiszę

noc się otarła chłodnym policzkiem
i sen przerwany powoli ziębnie
zegar godziny szybciej odlicza
już nie napiszę wiersza dla ciebie

z rąk się wymyka ostatni promień
myśl ulatuje - ta najcieplejsza
smutek wygodnie przysiadł koło mnie
już nie napiszę wiersza

lęk ściera uśmiech, gasi pragnienia
marzenia wtapia w ciemną ulicę
śliwkową suknię na szarą zmienię
już nie napiszę

i czasem tylko księżyc zaglądnie
cicho zapłacze, skroń srebrem muśnie
blaskiem otuli, a twoje dłonie -
już nie

tak trudno zamknąć stronicę książki
gdy świecą gwiazdy pełne od wróżb
może dosięgnę…może nie zdążę
już


Zosiak

razem z wiatrem

wpadł z impetem między liście na kasztanie otarł oczy smutnej wierzbie zapłakanej i poleciał, gdzie niewinna brzoza mała swój jesienny, złoty żabot przyodziała zawirował w koralikach jarzębiny rząd ciernistych berberysów szybko minął na akacji barwnej sukni wśród falbanek strącił listki babim latem przewiązane i opadał wolno z jedną kroplą deszczu w moich włosach cichuteńko zaszeleścił skrzydełkami przetarł dywan malowany co się ścielił dzikim winem pod stopami udrapował kilka zmarszczek na kałuży gdzie zaspany promień słońca oczy mrużył wreszcie przysiadł razem z wiatrem - przebrał miarkę mały nosek, co spadł z klonu wczesnym rankiem Zosiak

a ja tulę sny

granat nieba wolno się kruszy
księżyc lśni we wrzosach fioletem
a ja tulę sny do poduszki
obleczonej twoim oddechem

chłodny wiatr na brzozach grymasi
i na ścianie rozkłada cienie
spacerują wiotkie obrazy
oprawione naszym westchnieniem

zaraz słońce wyjdzie z kołyski
narysuje złocistą kreskę
w twoich oczach błękit rozbłyśnie


tak mi dobrze, gdy przy mnie jesteś


Zosiak

to właśnie wtedy

gdy dniom zaspanym oczy otwiera słońce, co błękit nieba rozpala pną się jak powój śmiałe marzenia a brzeg wypieszcza spieniona fala gdy ptasie pióra tańczą na wietrze deszcz w rude liście wylewa żale kolędą pachnie mroźne powietrze wiosna sukienkę ukwieca majem gdy po ulicach księżyc wędruje i smutek tonie w gwiezdnej powodzi gdy twoje ciepło mnie obejmuje to właśnie wtedy mój wiersz się rodzi Zosiak

kasztany

już jesień unosi zaspanym kasztanom zielone kolczaste powieki lecz radość się płoszy zostawiasz mnie samą a miało być przecież na wieki wyzłoci się jesion opadną żołędzie i klon zaszeleści tęsknotą kalina rozwiesi na mokrych gałęziach czerwone liściaste żaboty przechowam ci wszystkie kolory jesieni i słodycz winogron dojrzałych na szyi ogniste korale z jarzębin a w oczach brązowe kasztany Zosiak

tylko słowa

dla niej tylko słowa wysyłane w biegu
co w duecie z wiatrem przerywają ciszę
i do snu zmarznięte marzenia kolebią
na nocnej pościeli białe wiersze piszą

dla niej tylko słowa nagie bez dotyku
szeptane w pośpiechu – "kocham cię i tęsknię"
na pierzastej chmurze nadzieja, co znika
i łzy zatopione w kwiatach na sukience

dla niej tylko słowa – "śpij dobrze, kochanie"
w zaciśniętej dłoni malowane serce
chłodne pocałunki, uśmiechy zaspane
kilka chwil skradzionych słońcu i nic więcej

dla niej tylko słowa, co pachną rozstaniem
i niebieskie oczy zapatrzone w okna
późne popołudnia i żal, co zostaje
z biletem powrotnym do stacji – tęsknota


Zosiak

tak mało

ranek deszczem do okien zagląda
moczy smutki ukryte w kieszeniach
i bogaci się wierzba płacząca
trencz zielony na złoto zamienia

ciężkie głowy schylają przy płocie
słoneczniki w pożółkłych kołnierzach
wiatr szaleniec zawodząc żałośnie
szybkim krokiem ulice przemierza

karminowe kaliny kołysze
rudym klonom rozwiewa czupryny
w jarzębinach zachłysnął się ciszą
sznur korali rozerwał niewinnych

przyszła jesień - a ciebie tak mało
już sztalugi rozkłada naprędce
barwny szelest mi po niej zostanie
i marzenia - w śliwkowej sukience


Zosiak